Vroeger en nu – De boer

Met het zien van deze wagen,
volgeladen met balen en rollen gedroogd gras,
het hooi wordt weer naar binnen gehaald.
Bij het zien ervan denk ik:
het zijn geen handzame pakjes meer,
maar grote balen, door de pers gehaald
en samengebonden met bindtouw.

Een boerenbedrijf, van vader op zoon.
Zit er een opvolger in?
Het boeren zit in de familie,
of beter gezegd: het zit in het bloed.
Heeft het nog een toekomst?
Met een doorstart of een compagnon?
Het is een hele toer
om een boerenbedrijf overeind te houden.

Vroeger was een kleine boer
een keuterboer, zei men.
"Het is maar een kleine boer."
Toch hield hij zich,
met een kleine veestapel,
kranig staande.
Als een grote boer
tegenwoordig goed boert,
dan zeg ik: daar neem ik mijn pet voor af.
Als ik mezelf betrap
op het woordje vroeger,
denk ik aan de boerenwagen,
het paard en de kar.
Minder motoren,
minder tractoren.

Ook toen werd de boer geholpen
door buren en familie.
Het hooien met een vork,
los hooi of in pakken,
hoog op de wagen gestoken.
Nederland wordt steeds voller
door de groei van het aantal inwoners.
Is er straks nog plek voor de boer,
voor de koe die buiten mag lopen?

Nu, in deze tijd,
is het nog altijd een kunst
om overeind te blijven.
Er zitten veel haken en ogen aan.
Er worden steeds meer eisen gesteld.
Milieukwesties spelen een grote rol,
waar de boer naar moet handelen.
Niet alle boeren denken hetzelfde.
Financieel ligt veel gevoelig.
De vrijheid om te boeren
staat onder druk.
Het boerenbedrijf laten voortbestaan,
uit de rode cijfers komen
en daar ook uit blijven.
De toekomst brengt zorgen met zich mee.

Om alles in goede banen te leiden
moet het boerenwerk doorgaan.
Het is hard werken,
de handen uit de mouwen steken.
Sommige boeren lijden eronder,
of lijken eraan onderdoor te gaan.
Met of zonder medicijnen,
het verdient ook ons medeleven.
Nu zie je het grotere werk:
meer pk's,
meer machines,
meer automatisering.
Voer wordt nauwkeurig gedoseerd,
grote stallen zijn geen uitzondering meer.
Alles is geprogrammeerd,
zelfs de melkrobot.
Niet meer op het krukje
of op de hurken melken.

Maar...
Zijn we nu gelukkiger dan vroeger?
Hebben we het werkelijk gemakkelijker?
Je hoort steeds vaker
over stress en burn-outs.
Toch zijn vroeger en nu
niet met elkaar te vergelijken.
Sommigen nemen er een bijbaan bij,
beginnen een boerencamping,
een Bed & Breakfast
of zoeken een andere manier
om de kost te verdienen.
Creatief, ondernemend
en zeker niet dom.

Iedereen weet:
het leven is duurder geworden.
Waar is de boer
waar alles uiteindelijk om draait?
Waar draait het eigenlijk om?
Om geld?
Om bezuinigingen?
Alles is computergericht,
snel en efficiënt.
Maar de echte boer
wil vooral boeren.
Met hart en ziel.
Gaat het nog wel van harte?
Alles moet groter,
sneller,
efficiënter.

En toch betrap ik mezelf
steeds weer op het vergelijken
van vroeger en nu.
Ik wil niemand in het harnas jagen
met wat ik heb geschreven.
Daarom sluit ik graag luchtig af.
Met de wagen volgeladen
met grote rollen hooi,
wil ik nog even met woorden dollen.
Je kunt er doekjes om winden,
maar een boer laten......is een scheet
die de weg naar de uitgang niet weet.
En tot besluit:
Een windje is vluchtig,
maar de boer blijft, hopelijk,
onmisbaar.

Groet Plantster