Wandelfragment 1
'Mijn hond mocht hond zijn'

Mijzelf uitlaten, mijn hond uitlaten.
Ik hoef mij niet over te halen.
Ik wil mij er graag over uitlaten;
het spreekt voor mij een mooie taal.

Het was aangenaam weer.
Mijn hond sprong te water
en zwom zijn slagen.
Hij genoot zichtbaar,
en ik dus ook.

Eerst het vrolijke gespartel.
Het deed hem goed
om zijn verhitting kwijt te raken
bij het zogeheten kleine strandje
bij de Vennen,
waar de honden
nu nog gelukkig
terecht kunnen
met dit hete weer.

Misschien herken jij het ook,
als jij een hond hebt.
Je hond komt uit het water,
kletsnat...
en het liefst vlak bij jou
om al het water
van zich af te schudden.
In mijn geval
was dat nog maar het begin.
Daarna volgde een sprint
door het rulle zand,
over het zanderige wandelpad.
Ik noem het
de dolle vijf minuten.

Het leek alsof mijn hond,
door het verkwikkende water,
weer energie had voor drie.
Hij rende mij vooruit.
Plotseling ging de rem erop,
waardoor het zand
als een stofwolk
om hem heen opwaaide.
Het was iets
om intens van te genieten.
De hond...
Hij mocht dit van mij.

Het is mijn hond.
Hij mocht als hond
gewoon hond zijn
en heerlijk ravotten.
Ik ging van huis
met mijn hond,
en kwam met een 'varkentje' thuis.
Hoe kan dat...
zul jij misschien denken?
Ik geef het een naam, vandaar.
Al gauw was de hond
weer schoon,
met op beide gezichten
tevredenheid.

 

Wandelfragment 2

Ik wilde nog een foto maken
van een pluizig iets.
Een pluis aan een grasspriet,
wapperend in de wind.
Het haalde niets uit;
het zou een mooie foto zijn geweest.

Ik was bezig met dat kleine gefröbel,
toen mijn oog ineens iets anders zag.
Achter die pluis...
ja, daar zat een sprinkhaan.
Ik was helemaal uitgepluisd,
tot ik hem eindelijk opmerkte.
Helaas...
de foto werd wazig.
Spijtig.
Zo is het soms.
Soms is het pluizen geblazen,
maar vooral ook genieten.
dat zeker!

 

 

*Met een klik op desbetreffende foto voor eventueel  vergroting

 

Wandelfragment 3

Op de houten balken van een soort fietsenstalling
zat een klein vogeltje.
Wie herkent deze?

Even verderop,
op een andere balk,
zat nóg een vogeltje.
Het leek wel wat op een roodborstje,
maar zeker weten doe ik het niet.
Ze keken nog zo jong uit hun oogjes.
Zouden ze samen
ieder op een eigen balk
hebben afgesproken?
Of was het misschien hun eerste date? 😄

Bij het gadeslaan van deze twee
was het een mooie afsluiting
van onze wandeling,
voordat we weer naar huis gingen.
Mijn hond brengt mij
dichter bij mens en natuur.
Ik laat mijn hond uit,
en mijn hond laat mij uit.
Mijn hond
heeft genoten,
en ik ook.
Daar gaat het uiteindelijk om.

Groet Plantster