Dit  bruin eendje
verried zich
door bewegen,
haar geluid
aan eenden klank
’t Klonk  mij
welbekend
in mijn oren
Zo zwom zij
langzaam weg
Eerst gaf zij
mij
haar blik
waardig
Ik vond
dit op zich
wel aardig
Het hoort bij de Vennen
De eenden
hun gesnater
bij of in het water
Of waggelend
tussen het riet
Al jaren is het dit,
waarvan ik geniet

Groet Plantster