Tijdens bermafval prikken
iets wat ik in deze tijd geregeld doe 
niet in de bebouwde kom,
maar in het buitengebied.

De weg is stiller daar.
Ruimer ook.
En juist daardoor
valt soms iets op
wat anders onzichtbaar blijft.
Achter een geluidswal
langs een fietspad
zag ik, lopend aan de achterkant,
de letters: TFS.
Gele verf
tegen het groen van de wand.
Fel, bijna onverwacht aanwezig,
alsof het zich even wilde laten zien
zonder uitleg.

Je loopt er normaal aan voorbij.
Kijkt er niet naar,
of net niet echt.
Maar nu was ik daar toch.
Met tijd in mijn pas,
en aandacht in mijn blik.
Graffiti kunst misschien.
Of gewoon een teken.
Maar het is wat het doet:
je laat het zien,
en wat je erin ziet
vult zichzelf in.
Betekenis zit niet vast,
die ontstaat
onderweg,
even,
tussen kijken en verdergaan.

Groet Plantster