Tijdens het bermafval prikken,
tussen blik en vergeten plastic,
loop ik zoals zo vaak
met mijn kameraadje aan mijn zijde:
de camera.
Gisteravond weer zo’n wandeling,
langs de rand van weg
waar het zich ophoopt

En tussen dat alles door
plots iets anders.
Een witte mot.
Een nachtvlindertje.
Druk in beweging,
en tegelijk
zich even stilgezet
Sneeuwwit,
vleugeltjes gespreid
en haast onwerkelijk,
alsof het dier zich vasthoudt
aan iets wat wij niet zien.

Er zat iets in dat moment
dat niet vroeg om uitleg,
alleen om gezien te worden.
Een engeltje misschien,
of gewoon een mot
die toevallig wit genoeg was
om even alles stil te zetten.
Heel klein,
bijna niets eigenlijk,
en toch:
bleef  ik kijken.
De foto is niet haarscherp,
maar dat geeft niet.
Soms is zien genoeg.
En ik ben er tevreden mee.



Groet Plantster