Tijdens mijn wandeluurtje
met mijn hond
wist ik nog niet welke kant ik zou gaan.
Rechtdoor lopen?
Of toch rechtsaf?
Ergens diep vanbinnen
kwam een stille ingeving:
loop maar rechtsaf.
Bij het naderen van een bankje
zag ik een aardige mevrouw zitten.
Ze straalde iets gastvrijs uit.
Was ik zo vrij om naast haar plaats te nemen?
Soms brengt het leven mensen samen
zonder dat je het hebt bedacht.
Een toevallige ontmoeting,
op een gewoon moment,
op een gewone plek.
We raakten in gesprek…
en het voelde alsof het zo had mogen zijn.
Alsof deze ontmoeting precies op tijd kwam.
De hond aan mijn voeten
Met wel of niet op de bank zitten
alsof ook hij begreep
dat dit moment bijzonder was.
Was het een beslissing
of een ingeving
om op dat bankje te gaan zitten?
Misschien hoef je niet altijd een reden te hebben.
Soms mag je gewoon even ergens zijn.
Niet omdat het moet,
maar omdat het mag.
Even zitten.
Even luisteren.
Even stilstaan.
En misschien ook beseffen:
je kunt altijd verder lopen,
je kunt er ook rustig aan voorbijgaan…
Maar soms brengt een kleine afslag
je precies waar je even moet zijn.

Groet Plantster