Gistermiddag liep ik met mijn hond
door een mooi stukje natuur.
Tussen de oudere bomen
was het heerlijk verkoelend.
Af en toe kwam de zon
door de bladeren heen.
Het wandelpad werd steeds wat smaller.
Ik bleef even stilstaan
en genoot van het moment.
Gewoon even de natuur in,
een klein wandeltussendoortje.
Toen zag ik ineens
een kleine lichtgekleurde sprinkhaan
op een blad van een bramenstruik.
Hij sprong snel heen en weer,
eerst in het zonlicht
en later meer in de schaduw.
Tussen de scherpe takken
wist hij toch zijn weg te vinden.
Met dappere sprongen
verdween hij weer uit beeld.
Ik liep daarna rustig verder.
Het pad kronkelde door
tot de bomen ophielden
en de bewoonde wereld weer begon.
Daarna nog even op een terras gezeten,
heerlijk nagenietend
van deze mooie wandeling
en dat kleine onverwachte moment
in de natuur.

Groet Plantster