Als bladgroei 
ongezien opgeborgen,
ontrolde zich een frisgroen blad.
Min of meer een groei,
een wonderlijk rijpingsproces.
Het zonnetje,met haar warme licht,
gaf het blad een eigen kleurtje.
Dit herfstblad oogde prachtig,
in verbondenheid zich vasthoudend.
Aanschouwend ...
maar ook doorschouwend,
hing het daar in het zonnetje
als een stukje natuurlijke schoonheid.
In deze fase van groei,
van al die veranderingen,
liet het mij iets inzien.
Nu het blad in de herfstfase,
verkleurd en gerijpt,
een ontwikkeling heeft doorgemaakt.
Ieder blad heeft zijn eigen weg te gaan.
De herfst brengt het loslaten,
het ene blad na het andere.
Met wat het opdoet
in weer en wind,
zich te welbevinden
Om daarmee,
of misschien juist daarna,
tot rust te komen.

Groet Plantster