Glashelder beschreven

Gisteren in de namiddag
nog even een rondje met mijn hond.
Jeetje… waar gaat het over
met wat ik nu weer zag?
Er lag een gedeelte
van een bierfles,
met een messcherpe rand,
op een zanderig pad.
De andere helft
was verdwenen.
Als resterend stuk glas
kon het behoorlijk gevaarlijk zijn,
met wel een beetje pech
op een onbewaakt ogenblik.

Ik heb eens eerder
al over zoiets gehad.
Ik zal het ook niet laten…
misschien is dat een goede zet.
Het zet je toch aan het denken,
om er eens over na te denken.
Als een klein kind
dit zou zien liggen,
met een scenario voor ogen:
als kind zijnde
het op kunnen rapen
en er een zandschepje in zien…
Het wil niet zeggen
dat ik overbezorgd ben,
maar laat mij
hierover uit.

Zoiets, daar gelegen,
op een gelegenheid
kan behoorlijk pijn veroorzaken.
Je kunt er iets van vinden,
je kunt er iets van zeggen,
maar je kunt het bijna niet begrijpen.
De scherpe kant erachter,
een achterliggende reden…
Het zou geen probleem
hoeven te zijn.
Eigenlijk zou men
wat wijzer moeten zijn,
met welke reden dan ook.
Denk je eens in:
als jouw hond,
rennend,
met enthousiasme
of spelenderwijze,
met zijn poten
ongelukkigerwijs
op de scherpe rand
van dat glas terecht zou komen.
Het bezeren
gaat in een tel.
Mij af te vragen
hoe dat glas daar terechtkomt,
het is niet altijd even duidelijk.
Maar als er een gedeelte
blijft liggen,
vind ik het, als ik eerlijk ben,
toch maar raar.
Het is te gek voor woorden.
Kapot glas komt niet vanzelf.
Ik zal daarop niet toosten,
maar laat me niet van stuk brengen.
Het scheelt wel een stuk
als ik mijn drankje
gewoon goed kan laten smaken.
Dan kan mijn dag
niet meer stuk…
Of is het mijn glas
dat niet meer stuk kan?

Groet Plantster