Snikhete zomer 2018

Er is waterverdamping.
Het waterpeil zakt.
Ook de vennen krimpen in.
Boven mij vliegen ganzen,
gegroepeerd in een grote V.
Maar hun route lijkt anders dan anders.
Ze lijken zoekend,
alsof ook zij de weg even kwijt zijn.
Telkens komen ze over.
Van links naar rechts.
Later weer terug.
Het is verontrustend om te zien
hoe de natuur reageert op deze warmte.
De hittegolf laat sporen na.

Er valt al lange tijd geen regen.
De grond droogt uit.
Bladeren zijn niet meer frisgroen,
maar verschrompeld en verkreukeld.
Grassen kleuren bruin.
Eikels vallen vroeg uit de boom.
Zelfs de bramen
lijken te wachten op betere tijden:
geen volle sappige vruchten,
maar bruine, gedroogde hoopjes
tussen scherpe doornen.
Ook de lijsterbessen hangen er anders bij.
Alles lijkt beïnvloed.
Van klein tot groot.
Plant en dier.
Alles heeft met elkaar te maken.
Het hangt aan elkaar vast,
soms stevig,
soms op losse schroeven.

Het gesprek van de dag gaat over de hitte.
Begrijpelijk.
Men raakt er niet over uitgepraat.
Want warmte doet iets.
Het brengt verandering teweeg.
Wat je doet of laat,
alles lijkt ermee verbonden.
De regen komt…
zeggen de voorspellingen.
Maar wanneer?
Hoeveel dagen of nachten nog?
We weten het niet zeker.
Toch komt er een moment
dat de regenpijp weer dienst mag doen.
Zijn vakantie zit erop.

Dan wordt het weer gewoon.
Dan herinneren we ons deze zomer:
extreem warm,
extreem droog,
anders dan we gewend waren.
Het klimaat verandert.
Daar zullen we mee moeten leren leven.
Soms valt er weinig regen.
Soms valt er zoveel
dat de straten blank staan.

Eerst zien, dan geloven,
zeggen we.
Maar misschien
moeten we vooral opnieuw leren waarderen
wat zo gewoon lijkt:
een bui op zijn tijd,
een zon op zijn tijd,
een aangename temperatuur.
Niet te heet.
Niet te koud.
Van alles een beetje.
Voor elk wat wils.
Want een wereld in balans
geeft ruimte
aan alles wat leeft.

Groet  Plantster