Niet het allerminst
is een belofte een klein woord.
“Ja” zeggen
gaat vaak gemakkelijker
dan “nee”.
Zeker zonder uitleg.
Een belofte
is gauw gedaan.
En soms…
komt er nooit iets van.
Niet altijd moedwillig.
Soms op een ongelukkige wijze.
Door drukte.
Vergeten.
Een afspraak die langzaam
in het vergeethoekje verdwijnt.

Maar degene die wacht,
kent die redenen vaak niet.
Die kent alleen
de stilte.
Juist een belofte
wekt verwachting.
En een verwachting
die telkens onbeantwoord blijft,
voelt als een kleine kwetsing.

“Kom een keer langs.”
Hoe vaak zeggen we het niet?
Vast oprecht bedoeld.
Op dat moment.
Maar tussen zeggen
en daadwerkelijk doen
ligt soms een wereld.
Het komt erop aan
dat woorden voeten krijgen.
Want beloven
is meer dan spreken.
Het vraagt om nakomen.

En als dat niet lukt,
is eerlijkheid misschien wel
de mooiste vorm van respect.
Soms mag je het
bij de ander laten.
Soms moet je het
langs je heen laten gaan.
Maar één ding blijft.
Beloven en geloven.
Misschien verschillen ze
maar een paar letters.
Toch rust op allebei
hetzelfde verlangen:
dat woorden
te vertrouwen zijn.

Groet Plantster



Niet het allerminst
is het nakomen
beloven/geloven