In de vroegte van de avond
en in de eerste instantie
zag ik twee distelvlinders
al dartelend, speels
achter en om elkaar heen.
Even later,
in de avondgloed,
viel mij opnieuw een distelvlinder op
waarvoor ik bleef stilstaan.
Hij bevond zich kort
op mijn pad,
alsof hij even
de zon wilde raken
die haar warmte nog uitstraalde.
Een bijkomstigheid
om het gewaar te worden:
een kleine moment
van aanwezig zijn
bij wijze van
aan je voeten te liggen.

Bijna onvoorstelbaar
en toch de realiteit
’n Distelvlinder als trekvlinder 
wel noemenswaardig.
Bij wijze van mijn petje af.
Wat ik ergens las:
zij overbruggen tijdens hun trek
zo’n 5000 kilometer
in amper twee weken tijd.
Aan zo’n zware tocht
houden ze vaak
sterk versleten vleugels over.
En toch blijft het
een mooie verschijning,
die even
op mijn pad kan landen
Het mocht even zo zijn
Ik nam de kans waar
met deze foto.

Groet Plantster