een wandeling
in de avond
onder de zon
zij lichtte toe
scheen mij bij
op deze avond
werd het tijd
tijd voor haar
ging zij weg
als ondergaand
’n warmte gloed
haar dagtaak
zat  er bijna op
geteld haar zonuren
van ’s morgens vroeg
tot in de avond
ik zei haar nu gedag

wat ik aan haar zag
terwijl  zij zakte
minder in zicht
aanwezig in licht
als zichtbaar
het was
haar rode gloed
haar laatste groet
waarvan afscheid
tot de volgende dag

draai er niet om heen
draait zij om me heen
haar verschijning
ze schijnt
ook als zij
voor even verdwijnt

Groet Plantster