21 Juni 2018

Volgens de kalender
begint vandaag de zomer,
de langste dag van dit jaar.
’t Laat mij niet helemaal onberoerd.
Met een blik op de klaprozen,
die telkens met de wind mee
open- en dichtsloegen,
zag ik hoe het wapperen
door de wind werd gedragen.
De wind blies voluit,
tussen de bedrijven door,
en maakte mij bewust van
ontelbare zaadjes,
krioelend in de lucht,
voor menigeen geducht.
Ook dat hoorde bij deze dag.
Alles moet zijn plek vinden.
Met zon, maar ook regen,
met witte en donkere wolken,
overtrekkend aan de hemel,
nu eens zonovergoten,
dan weer een schaduwspel.
Het scheelt met gisteren
zomaar tien graden.
Zie eens hoe
weer, wolken en zon
met elkaar wedijveren.
Terwijl ik dit opschrijf,
lijken het wonderlijke kunsten,
mooi om op deze schrijflijn
vast te leggen.
Wat ik nog mag beleven,
en hoe ik het zal weergeven,
komt vandaag op mij af.
Het geeft mij een indruk mee,
al heb ik het niet in grip.
Het doet mij beseffen:
gisteren is al voorbij,
over morgen
wordt nog niet gesproken.
Dus blijft over…deze dag,
de langste dag van dit jaar.
Een dag om te beleven,
zoals die zich aandient


Groet Plantster