Op een rustige landweg,
waar stilte nog echt stilte mag zijn,
liep ik zonder haast
en liet ik de wereld even gewoon wereld zijn.

Daar kwam zij, onverwacht maar vanzelfsprekend,
met haar hond in een ontspannen tred.
Zo ontstaan de mooiste ontmoetingen vaak:
niet gepland, niet gezocht, maar nét.

We praatten alsof de tijd even bleef staan,
twee voorbijgangers met hetzelfde geluk in het hart.
Onze honden erbij, nieuwsgierig en vrij,
alsof ook zij elkaar al kenden vanaf de start.

Een stukje samen, dan weer ieder zijn pad,
zij naar rechts, ik naar links in het groen.
Maar het moment bleef nog even hangen,
alsof je dat soort dingen niet zomaar kunt doen.

Een hond languit in het gras, wachtend en blij,
jong leven dat zich niet haast.
En ergens in dat kleine straattafereel
werd de wereld ineens heel zacht en gepast.

Verderop een paddenstoel, alleen in het veld,
alsof hij ook iets te vertellen had.
En koeien die kijken, nieuwsgierig en stil,
alsof ik even in hún landschap zat.

Zo werd een gewoon wandeluurtje
meer dan alleen maar een pad dat ik ging
het kreeg iets van ruimte, iets van geluk,
iets wat je niet plant, maar gewoon over je heen springt.

En als een hond tevreden naast je blijft lopen,
en de wereld even vriendelijk klinkt,
dan weet je zonder er woorden aan te geven:
dit is precies waar het leven begint.

 

Groet Plantster