Gisteren, op de terugweg
langs weiland, paal en stille wind,
viel het moment mij ten deel
van een buizerd en vink
Daar zat hij de buizerd
op een afrasteringspaal,
onbewogen, stil,
veren gladgestreken tegen de tijd.
Ik stapte af,
de afstand bleef bestaan,
maar mijn ogen trokken dichterbij
dan mijn voeten konden.
En toen bijna onopgemerkt
die vink op de draad,
klein, niets vermoedend
Hij schoof,
richting de buizerd
die geen rust bleek te zijn.
De buizerd zag het aan
en tegelijk kalmte
dat op scherp stond.
In een tel
alsof ik in een natuurfilmpje was belandt
Toen was er alleen nog snelheid,
en daarna
alsof er niks was gebeurd
Ik stond daar
met dit verhaaltje
dat zichzelf had geschreven
en fietste ik weer verder


Groet Plantster