De regen hing nog aan de takken,
het miezerde vandaag.
De lucht was grijs en stil,
zoals het vaak is op zo’n dag.
Een paraplu lag langs de weg,
vergeten, achtergelaten.
Alsof niemand hem meer nodig had,
of men hem niet meer wilde dragen.
Ik sprak een passant onderweg,
hij deelde zijn gedachten:
waarom mensen harder lijken,
en minder naar elkaar nog lachen.
Over politiek en beloftes,
die vaak weer worden teruggedraaid.
Dat maakt dat vertrouwen soms
een beetje weg kan zijn gewaaid.
Ook het verkeer kwam ter sprake,
haast, regels die men vergeet.
Hoe snel men elkaar voorbijgaat,
en wat dat met mensen deed.
Een groet tijdens het wandelen,
een kort gesprek op straat.
Soms is dat al genoeg
om dat wat leeft te verstaan.
Want uiteindelijk draait het leven
om hoe je met elkaar omgaat,
in natuur, in stad, in verkeer,
en wat je achterlaat.

Met indruk van een wandeling,
wat het teweegbracht

Groet Plantster