Ik liep met mijn viervoeter
de lucht was gewoon,
maar daar stond iets vreemds,
iets dat mijn aandacht trok.
Een blauw koffertje van ijzer
alleen,
op een vreemde plek
Mijn gedachten :
gevaar, explosief, onbekend
Wie zet zoiets hier?
Voorzichtig
bekeek ik het van een afstand,
nieuwsgierig, maar terughoudend.

Toen kwamen bekenden voorbij,
een geruststellende glimlach:
“Ongevaarlijk,” zeiden ze,
een spel, een logboek,
iets om te vinden,
iets om te delen.

Het werd een mini-avontuur,
een ontdekkingstocht
op een gewone middag.
Iets eruit halen,
iets erin leggen,
een ketting
van kleine verrassingen.
Een spel dat wachtte
om ontdekt te worden,
en ik was erbij.
Zo leer je bijna elke dag,
dat zelfs het vreemde
zijn eigen verhaal heeft,
en soms is nieuwsgierigheid
de sleutel


Groet Plantster