Op dit moment typ ik
over het uitlaten van mijn trouwe viervoeter
Welke kant het op gaat,
is voor mijzelf ook nog even de vraag.
Het is net als het weer:
het kan vriezen en het kan dooien.
Gistermiddag begon de dooi erdoor te komen,
tegenover eergisteren toen het spekglad was.
En dan die mist…
die maakte er een klein, wat triestig wereldje van.
Even leek het alsof de mist wilde optrekken.
Met moeite werd het iets helderder,
maar niet voor lang.
Al snel kwam de waas weer terug en
werd het zicht opnieuw beperkt.
Het weer blijft een verrassing,
zeker als je er toch met de hond op uit gaat.

De hond en ik gingen dus op wandelavontuur,
dwars door de blubber
die ontstaat als regen en dooi elkaar afwisselen.
Soms moet je kiezen:
ga je rechts, links, of gewoon dóór de modder?
Je bent erop gekleed en
je bent buiten en dat is al genoeg.
De hond leefde zich heerlijk uit.
Er kwam een andere hond aan,
een mooie verschijning.
Je zag hoe ze elkaar observeerden,
aftastten.
Even later renden ze achter elkaar aan,
vol energie.
Daar doe je het voor:
dat honden elkaar de ruimte geven
om gewoon hond te zijn.

Het is bijzonder om te zien
hoe honden reageren.
Soms zoeken ze contact,
soms lopen ze met een boog om elkaar heen,
en soms maken ze duidelijk
dat ze er geen zin in hebben.
Eigenlijk net als mensen en
ook dat is prima.
Gisteren was er een jonge hond bij
die niet moe te krijgen was.
Eerst geloofde ik het niet,
maar toen wij
na een kwartiertje spelen verder wilden gaan,
kwam hij gewoon weer aanrennen.
Mijn hond, atletisch en snel,
koos dan weer een andere richting.

Het was genieten om te zien.
Ik ging met een hond van huis en
kwam terug met een varkentje.
En eerlijk: daar ben ik voor te vinden.
Dat hij zich zo kan uitleven,
dat hij echt hond mag zijn
als hij het naar zijn zin heeft gehad,
dan heb ik dat ook.
Thuis volgt het ritueel.
Zijn poten in een bak met lauw water,
waarin hij zelf gaat staan.
Het meeste zand spoelt er zo af.
Daarna afdrogen,
even tot rust komen… en
al snel is zijn vacht weer mooi.
Het varkentje is weer een hond geworden.
Het water van gisteren leek wel koffie
een aftreksel van al het zand
waarin hij zo genoten heeft.
Voor mij is hij ’n bijzondere hond.
En dit wil ik best delen:
door en met de hond
onvergetelijke wandelavontuurtjes

“Ik laat de hond uit en de hond laat mij uit….” Groet Plantster