Als ik naar het water kijk,
krijg ik kikkers in het vizier.
Ogen die mij terugkijken,
alsof het zomerse moment
even stil blijft staan
om ze gade te slaan.
De één zit rustig voor de ander,
de ander springt er al in
voor je hem ziet.
En weer een ander
keek mij net aan,
iets vertrouwelijker,
alsof hij wilde weten:
Jij doet mij toch geen vlieg kwaad?
Ik laat ze gewoon met rust.
Ze hebben mijn zegen. 😀
Want als ik ze zo zie,
zo onbezorgd,
met die tevreden blik,
dan geniet ik mee
met deze fotoklik.
Het is ook maar net
waarop je oog valt.

De zomer laat zich voelen,
het zonnetje aan de hemel
als een warm kacheltje
dat langzaam wordt opgepord
rond het middaguur.
Ook de kikkers maken er gebruik van.
Ze laten zich horen en zien,
kiezen hun plekje:
in het water,
of op een blad
in de zonnewarmte.
En mocht het nodig zijn
dan duiken ze weg
onder een lelieblad.
Een natuurlijke parasol,
een schuilplaats,
een verkoelend plekje
wanneer het even te heet wordt.
Zo vertelt een vijver
meer dan alleen een verhaal
van water en dieren.
Het is een plek
waar leven samenkomt.
Een plek die je laat kijken,
maar ook laat nadenken.
Want water weerspiegelt,
het kaatst terug
wat je erin mag zien.
Misschien doet de natuur dat ook wel:
ze spiegelt iets van zichzelf
én iets van jou.


Groet Plantster