Gesignaleerd
in de halfschaduw,
een braamblad
waarop een klein beestje.
Op zijn eigen manier
van kruipen,
met kleine voorwaartse passen,
bewoog het zich voort.
Ik zag het even aan
terwijl ik verder liep…
ik liep wat te struinen,
zonder erin te tuinen.
Tot ik het nog aan de stok kreeg
met de bramenstruik,
die mij liet vastklampen.
Het waren de stekels
alsof zij mij wilden laten voelen
dat ik te dichtbij was gekomen.
Zij deden mij afwenden,
terwijl ik mij bevrijdde
van een stekelige tak.
Nog vlug die foto gemaakt
van dit vluchtige beestje.
Wie weet de benaming?
Het is toch een hele eer
als zo’n klein leven
even wordt gezien,
en misschien,
dankzij een beschrijving,
blijft voortbestaan
in dit blogbericht.

Groet Plantster