Bijna onbeschrijfelijk!
en toch beschrijf ik
wat ik nu weer zag liggen…
daar waar ik
mijn hond uitliet,
op een ontmoetingsplek
voor mens en dier.
Waar honden
hond mogen zijn,
waar ze vrij kunnen spelen,
helemaal opgaan
in de ban van het spel.
Een plek waar ook
kleine kinderen
met hun ouders
te vinden zijn,
tijdens het wandelen,
genietend van
hun moment buiten.
En dan…
Al gaat dit maar
over één glas…
toch kwam
de vraag
van wie was het?
en heeft men
niet in de gaten gehad
wat daar zomaar lag?
Een kapot glas,
met een scherpe rand
achtergelaten.
Maar allerminst
ongevaarlijk!
Alleen al de gedachte
dat een hond
erin zou kunnen trappen,
of een kind
zich eraan zou kunnen snijden…
Die gedachte alleen al
roept bedenkingen op.
Ik heb het
(vanzelfsprekend)
opgeruimd.
En toch…
met een klein vermoeden
dat ik
misschien hiermee zelfs
een snijwond
heb kunnen voorkomen.
Want soms
zit het gevaar
al in iets kleins.
En soms
maakt juist dat kleine gebaar
een wereld
van verschil.

Groet Plantster