Soms zie ik ze vliegen.
Niet figuurlijk, maar echt.
Ik zie ze
soms zitten ze op de gekste plaatsen,
hier en daar, zomaar ineens.
Dan kijk ik naar zo’n kleine bezoeker
en denk: laat maar zitten.
Hier zit ie niemand in de weg.
Eigenlijk hoort een vlieg er ook gewoon bij.
Toch verandert dat soms snel.
Want een vlieg
die om je hoofd blijft draaien,
op je arm landt, weer wegvliegt
en een ogenblik later terugkomt,
kan behoorlijk vervelend zijn.

Dan volgt de bekende reactie:
een mepper, een krant,
of gewoon een zwaai met de hand.
Een beweging in de wilde weg,
en even lijkt de rust teruggekeerd.
Maar vaak duurt dat niet lang.
In een ommezwaai is ie er weer,
alsof hij iets te vertellen heeft
of ergens om vraagt.
Zo blijft het een kleine afweging.
Bewonder ik het diertje
dat overal zijn weg vindt,
of erger ik me aan de plaaggeest
die geen afstand wil houden?
Misschien allebei


Groet Plantster