Druilerige middag

Miezerregen
die nauwelijks valt
maar overal aanwezig is
in druppels aan takken
die wachten
op het juiste moment
om los te laten.

Een smal pad,
een hond aan de lijn,
een camera tegen mijn aan
een paraplu die balanceert
tussen opletten
en doorgaan.

Langs de berm
iets achtergelaten
dat nergens thuishoort.
Een vraag zonder antwoord,
stil neergelegd
tussen gras en modder.

Verderop
een auto waar zelden één komt,
ik wijk uit,
zij krijgt ruimte.
Een glimlach
breekt het grijs
heel even open.

En daar,
tussen twee stammen,
een schaap
dat mij aankijkt
alsof ik degene ben
die verdwaald is.

De middag verstrijkt
zonder haast,
zoals regen
die niet weet
of ze blijven wil
of gaan.

En ik liep
gewoon
omdat deze weg
gelopen wilde worden.



Groet Plantster