Een paraplu met een verhaal:
Een ochtend die geen spat veranderde
Een ochtend nog, van onbesproken gedrag,
die zomaar anders worden mag.
Ik ging op pad, mijn hond erbij,
wat deze ochtend bracht, dat wist ik niet van mij. 😀

Aan de overkant, daar stond hij dan,
een paraplu van een flink formaat,
wat moest ik daarvan?
Nieuwsgierig maakte ik een foto,
want zoiets zie je niet iedere dag, zo.
Mijn hond keek op, een mevrouw kwam nader,
haar hond liep mee, het gesprek werd wat gaver.
Die paraplu bleek bij haar huis te staan,
en zo kwam er een heel verhaal spontaan.

Geen gewoon bushokje voor haar keukenraam,
dat was nu eenmaal niet haar ideaal.
Mensen in- en uitstappend vlak voor haar zicht,
dat bracht haar blijkbaar niet veel licht.
Dus kwam er een oplossing, anders dan gewoon,
een paraplu als bushalte, bijzonder en schoon.
Een zitje voor wie niet lang kan staan,
zodat ook ouderen er even kunnen gaan.
Het heeft wat voeten in de aarde gehad,
maar kijk eens aan,
daar stond hij dan, op zijn eigen plekje in de stad.
En ik? Ik stond daar met mijn paraplu klein,
en dacht:
hoe een wandeling met de hond
telkens weer verrassend kan zijn.

Het busje komt zo! klonk het in mijn gedachten
Een toevallige ontmoeting, een verhaal erbij,
soms maakt juist het onverwachte je ochtend blij.
Want hoe bijzonder kan het al zijn
dat juist die mevrouw verschijnen mocht?
De vrouw die woonde bij die paraplu,
vertelde mij haar verhaal, zomaar, ineens, nu.
Mijn hond uitgelaten, dat was het plan,
maar onderweg gebeurde er meer dan ik bedenken kan.
Want eerlijk is eerlijk, en dat zeg ik graag:
mijn hond heeft ook mij weer uitgelaten vandaag!
Als je gaat waar je gevoel je leidt,
vind je soms iets moois in de alledaagsheid.
En zo ging ik huiswaarts, tevreden en blij,
met mijn hond, mijn paraplu en
een mooie herinnering erbij.


Groet Plantster