Wat mij onderweg opviel

Onlangs kwam ik op een mooie, 
zonnige dag langs 'n opvallend huis.
Wat meteen mijn aandacht trok,
was het weelderige groen tegen de gevel.
Sommige ramen
waren zelfs nauwelijks nog zichtbaar.
Heel even
liet ik mijn fantasie de vrije loop,
met een klein duwtje in de rug,
en dacht ik:
het lijkt wel een groen dekentje

Wat zie jij erin?

Onlangs, op een zanderig pad,
viel mijn oog zijdelings
op dit kunstige tafereel.
Wat je erin ziet,
dat haal je eruit.
Maar wat het precies voorstelt,
blijft voorlopig een vraag.
Misschien is dat juist de kunst:
dat het je uitnodigt
om er iets moois in te ontdekken.
En telkens wanneer je opnieuw kijkt,
zie je weer iets anders.

Kijken we daar misschien
net iets anders tegenaan?
Het is geen kunst om je ogen te sluiten
voor de paardenpoep
Over hondenpoep wordt vaak geklaagd,
maar een paard laat ook zijn sporen na.
Het blijft tenslotte hetzelfde:
ieder laat wel zijn sporen na.
Voor honden zijn er poepzakjes,
voor paarden bestaan ze ook.
Alleen zie je ze niet zo vaak!
😄
Zomaar in de berm,
een ijsvogel van hout.
Uit het hout gesneden,
Hij vliegt niet,
maar trekt toch de aandacht.
Zelfs van hout
kan iets leven en je aanspreken

Heel toevallig zag ik
een handschoen op een tak gestoken.
Waarschijnlijk te zijn verloren,
niet weten bij wie te horen.
Alsof het naar mij zwaaide,
daar kon ik niet onderuit.
Het zocht zijn wederhelft 😀
waar ik het mijne van wilde weten.

Het zijn vooral die kleine dingen
die je bespreekbaar maakt
Je komt eraan voorbij,
maar wat zeggen ze mij?


Groet Plantster

4 gedachtes over “Wat mij onderweg opviel”

Welkom op mijn blog! Voel je vrij om rond te kijken en te lezen wat je leuk vindt