Soms kom je ergens langs ...

Dat had ik bij dit stukje land
aan de rand van een dorp
Daar lagen ze,
de bruine koeien,
met hun witte band om het lijf
de rust van belang
dicht tegen elkaar,
ruggen tegen ruggen.
Geen haast.
Alleen gras, lucht
en een dag die voorbijgaat.
En dan dat huis,
een beetje oud misschien,
maar juist daarom mooi.
Op een plek 
met ruimte en charme.

Wat ik zojuist hoorde...
Nu zouden er plannen zijn
Intratuin heeft belangstelling
voor deze plek.
Een tuincentrum,
maar meer dan dat:
bezoekers, horeca,
dieren, schooltuinen,
een plek voor een dagje uit.
Misschien wordt het mooi.
Misschien komt er zelfs
nieuwe natuur.
Maar ik vraag me af:
Wat gebeurt er met de rust
als je haar tot bestemming maakt?

Je kunt bomen planten,
groen aanleggen,
een wandelpad maken.
Maar kun je ook dat gevoel bewaren
dat je krijgt als je daar staat?
en dat je naar die koeien kijkt
en denkt:
wat hebben ze het hier goed.

Misschien moeten we daarom
niet alleen kijken
naar wat er bij kan komen,
maar ook naar wat er al is.
Het oude huis het gras
De ruimte de koeien
Want soms
is het mooiste van een plek
precies datgene
wat je niet moet volbouwen!


Groet Plantster