In de tuin staat een roos.
Mooi om te zien,
maar met scherpe doornen.
Vreugde en verdriet/pijn
liggen dicht bij elkaar.
29-05-2026
Ik kijk naar mijn hond
zoals hij daar rustig ligt,
en ineens denk ik aan later.
Aan stilte, aan gemis.
Hoe zou het zijn
als jij er ooit niet meer bent?
Ik kijk en hij kijkt terug
met die trouwe, zachte blik,
alsof hij mijn gedachten begrijpt.
Misschien voelt hij
dat ik bang ben voor later,
voor de dag
dat zijn plek leeg zal zijn.
En toch ligt hij daar rustig.
Niet bang, niet bezorgd,
gewoon dichtbij.
Alsof hij zeggen wil:
ik ben hier nu.
Misschien moeten we
niet meten in hoelang,
maar in hoe echt het voelt
terwijl het er is.
Mijn ogen worden vochtig
wanneer ik eraan denk.
Want het maakt gelukkig
en tegelijk een beetje verdrietig,
juist omdat hij zo dierbaar is
Groet Plantster
Groene Vingers 
Genieten, terwijl het kan…
Lie(f)s..
LikeGeliked door 1 persoon
This is such a tender and deeply touching poem. 🤍
You captured a feeling that every pet lover knows but often struggles to put into words — the quiet sadness that exists inside deep love. The way you describe looking at your dog and suddenly thinking about the future feels incredibly real and human.
LikeGeliked door 1 persoon
Very nice,
LikeGeliked door 1 persoon