Ik buig mij erover,
de natuur is kwetsbaar
en heeft veel te verduren,
niet 
in de laatste plaats door de mens.
Soms maak ik me zorgen,
maar
probeer het niet te zwaar te zien.
Het zou jammer zijn
als we niet meer 
van haar zouden kunnen genieten,
als men 
haar minder toegankelijk zou maken
uit noodzaak of bescherming.
Toch wil ik
geen beren op de weg zien.
Van dag tot dag
de natuur blijven omarmen,
met zorg én verwondering.

Een ode aan de natuur
met respect
in  het onverwachte
wat ik
niet onder stoelen of banken steek
In het dagelijkse
zijn het al de kleine dingen 
op het juiste moment
die mijn aandacht vingen
waarvoor  ik mijn dank uitspreek
Ook dat 
hoort er op zijn tijd bij

Waar valt het oog op?
Het is aan jou 
wat je vooral aanspreekt
met een lach of een traan
Zoals je het ziet,
zo is het.
Een regendruppel
als een traan.
Het water vertaalt elke dag
het moment
dat zich laat zien.

Een schot in de roos.
Telkens weer een verrassing
in de natuur.
Je mag het benoemen.
Even kijken.
En dan
gewoon genieten.

Een stronk die ergens lag
liet je raden
wat jij erin zag.
Je vroeg je af:
een boomrest,
een dier met een lange staart,
of een danseres
in een lange beweging.
Niemand weet het zeker.
En dat hoeft ook niet.
Raadselachtig
is al genoeg.
Een mooi kunstje
van de natuur.
Je keek
en zag
even meer dan hout.

Je loopt op een zanderig pad.
Je kijkt waar je loopt.
Voor je voeten ligt een stronk
die je verbeelding raakt.
Je kunt er iets in zien
of eraan voorbijgaan.
Niet iedereen staat erbij stil.
Wat ik hier verwerk,
heeft toch  zin
Wat zie jij erin?

Terwijl je eraan voor kwam
zag je een eikel
aan prikkeldraad 
Pijnlijk voor ogen
maar 
de eikel vond het oké

Als einzelgänger,
een eikel die viel,
bleef hij steken
aan de afrastering.

Tot slot...
In de loop van tijd
'n verzameling van momentjes

Dank voor je bezoek
als je om de hoek keek.

Voor vandaag is het genoeg.
Met verbeelding
en woord.

Ik zeg je gedag
op deze laatste dag
van de maand
28‑02‑2026.



Groet Plantster