Zaterdag 10 januari 2026 Om nog even over de sneeuw te schrijven… Het is de sneeuw die je onder de loep neemt: het groen in het wit getogen, de aanschouwing wel te mogen. Het zal zijn tijd duren. Je bekeek het op gepaste wijze, je nam het onder je hoede. Ook een kat zag ’t zienderogen voor zich. Zou zij, zoals ze daar zat, ook een gedachte tot zich toelaten? Wat ik erbij vermeld: zij hoorde erbij in wat ik heb verteld. Nu het buiten koud aanvoelt, is het wat de natuur hiermee bedoelt: het winters ritme dat je nu toelaat, zoals het voorbijgaat. Onder de sneeuw ligt een wereld die wacht, en de stilte bewaart wat nog komt, onder een laag die blijft liggen. Groet Plantster
Groene Vingers 
This is a beautifully delicate and contemplative poem that captures the quiet magic of snow and winter. I love how you observe not just the landscape, but the small life within it—even the cat becomes part of the scene, sharing in the stillness and wonder. The poem gently reminds us of patience, the passing of seasons, and the hidden world beneath the snow, preserved in silence until it is ready to emerge. It’s meditative, tender, and wonderfully evocative.
LikeGeliked door 1 persoon
Thanks!
LikeGeliked door 1 persoon
Wat was de wereld wonderlijk mooi en schilderachtig
LikeGeliked door 1 persoon
Mooi verwoord 👌
LikeLike