Gisteren, 3 januari ’26,
keek je je ogen uit:
om je heen
zag je een wit wereldje.
Grote sneeuwvlokken
bedekten de takken
van bomen en struiken
met een wit laagje.

De hond rende rond,
zijn poten
zakten weg in het wit.
Hij rolde zich heen en weer,
duidelijk genietend.
De vlokken vlogen
alle kanten op.
Met knarsende sneeuw
onder je schoenen
was het zo’n winters momentje
waarop je later terugkijkt
en nageniet.

Langzaam 
begon het later te smelten,
de zon brak voorzichtig door.
Plots viel er sneeuw uit de bomen,
met een plof op je paraplu:
een klein winters spektakel
boven je hoofd.
Met een paraplu in je hand
viel hier en daar
sneeuw van de takken.
Zo'n wintermomentjes
waar je bij stil stond,
hoe jouw kijk er op viel
waren zij sfeerbepalend
Mooi om te zien,
maar je weet ook:
veel sneeuw kan overlast brengen,
dus ook uitkijken geblazen.
Na een tijd vernam je
dat code oranje
niet meer van toepassing was.

Toch een tipje:
ga jij naar buiten,
kijk uit op straat.
Het kan nog glad zijn.
Wees voorzichtig,
dát geldt voor iedereen.
Wees niet overmoedig
sta even erbij stil.
Tenminste,
als jij het wil
't is aan jou
ik laat het erbij
't is
wat ik je zeggen wou  


Groet Plantster