Een kaarsje brandt,
heel even ben ik stil.
Ik sta erbij stil
dat jij er niet meer bent.
Mijn gedachten gaan uit
naar jou,
maar ook naar de nabestaanden,
na het verlies
van een dierbare.
Is het zo dat jij bent overgegaan,
naar een andere plek,
een ander bestaan?
Ik weet het niet.
Er blijven vragen,
een waarom en een hoe.

Met herinneringen
ga ik terug in de tijd.
Ik denk aan hoe het zou zijn geweest
als jij er nog was.
Soms probeer ik het realistisch te zien,
te zeggen:
dit moest zo zijn.
Maar één ding
blijft overeind:
Het is en blijft
een enorm gemis.
Men zegt
dat tijd wonden heelt,
dat je een plek moet geven
aan wat is gebeurd,
dat je moet aanvaarden,
accepteren.
Maar…soms
breekt het weer even op.
Op bepaalde tijden,
op bepaalde dagen,
doet het opnieuw zeer.
En zonder dat ik het wil,
ga ik terug in de tijd.
Ik duik even
het verleden in.
Soms…
soms is één herinnering genoeg.
Een gedachtegang
die begint met
een dezer dagen…
en mij brengt naar
die ene dag.
Met respect
voor wat geweest is,
maar ook met dankbaarheid
voor wat er was,
herdenk ik jou
in het nu.

Dankbaarheid
voor die korte tijd
dat jij er was.
Dat ik je mocht kennen.
Dat jij even
deel mocht zijn
van mijn leven.
En juist daarom
blijft jouw herinnering
bij mij.
Een brandend kaarsje,
een moment van stilte,
een gedachte aan jou.
Want sommige mensen
zijn maar kort bij je,
maar laten een herinnering achter
die blijft.

Groet Plantster