Tijdens een wandeling
viel mijn oog op een klaproos.
Ze stond prachtig te bloeien
in weer en wind.
Pas toen ik beter keek,
zag ik
dat ze niet helemaal alleen stond.
Naast haar stond een paal
waaraan ze ongemerkt steun vond.
Daaruit ontstond dit gedicht:

’n Natuurlijk proces
als mooie klaproos
sterk, fier ook wuivend
en niet alleen!
Overeind in weer en wind
nu zich vasthoudend
tot haar tijd erop zit.
Toen blies de wind
haar weer vrij…

Nawoord:
Sterk zijn betekent niet
dat je alles alleen moet dragen.
Soms is een steunpaal
juist de aanwezigheid
genoeg om overeind te blijven
totdat het moment komt
om weer los te laten.

Groet Plantster