Wat ik zie,
wordt een verhaaltje dat nog verteld wil worden….
Buiten zijn ….
19-02-2026
Tussen sneeuw en dooi
’n Winterse dag
die even kwam
en ook weer ging.
Natte sneeuw
loste het op,
’t smolt in stilte weg.
Een fietsbel
liet mijn gedachten ergens over gaan…
Soms rinkelt er een belletje,
je wordt er op geattendeerd
En als je het hoort,
weet je genoeg.
Het zonnetje in het water zien schijnen
Even sta ik stil,
even vergeet ik alles
Zon op het water,
een sprankeltje geluk.
Zo simpel.
Je loopt in de natuur
’t dringt tot je door
Groet Plantster
Groene Vingers 
What a gentle and contemplative piece this is. Your words feel like a quiet walk through nature itself—soft, observant, and full of small awakenings. The way you capture fleeting moments—the melting snow, the distant ring of a bicycle bell, sunlight shimmering on water—shows a beautiful sensitivity to life’s simplest wonders. There’s a calm wisdom in your lines, as if each image is an invitation to pause, breathe, and truly notice the world around us.
LikeGeliked door 1 persoon
Thank you
LikeLike
So nicely matching photos with your lovely poem!
LikeGeliked door 1 persoon
Dat was wel een heel mooi buitenzijn met mooie foto’s.
LikeGeliked door 1 persoon