Na bevriezing een ontdooien...

De parkeerplaats was glad.
Ik zette mijn voeten voorzichtig neer,
elke stap een vraag,
elke voet een besluit.
Ik liep verder
Niemand om me te zien
of te redden,
als ik zou vallen.
Wat doe ik mezelf eigenlijk aan?
vroeg ik me af.
Toen jij verscheen,
als toevallige passante,
een kort gemoedelijk praatje.
“Je doet het uit liefde voor de hond,” zei je.

Je zag dan toch 
de schoonheid ervan in
zoals 
de natuur zich liet zien
De hond liep naast je,
alsof hij je in de gaten hield.
Het buiten zijn
was een verademing.
Nu ik daar weer liep,
wist ik dat het goed zou gaan.
Bevriezen en ontdooien
kunnen niet samen,
maar ook niet apart.
Ze horen bij elkaar.

Een mooie zin om af te ronden:
“Ook een mens kan bevriezen…
maar je moet eerst smelten
om je ware ik te ontdekken.”


Groet Plantster